Pi dijo:

A MIS QUERIDOS/AS SERES QUE ME VISITAN
(y a las que también trabajan codo con codo: BEGO)Me voy a DECONSTRUIR por una temporadita... así que descanso el asunto este de forma temporal. Si a Bego le parece...a la VICEPRESIDENTA BEGO... ahora que está cogiendo carrerilla, pues veremos nuevas entradas.
Si es así, seguiré visitando el blog, haciendo sugerencias... y apuntandome a cualquier entrada de mi colaboradora desinteresada, PONIENDO MIS IMPRESIONES EN SECCIÓN COMENTARIOS (es ese espacio que está abajo de cada entrada... que pone COMENTARIOS!!).

Si algun otro miembro/a de LA PEÑA, tiene interés en colaborar también con esto, ya veis que bien lo está haciendo Begoña, es muy fácil... tan solo hay que abrir una cuenta en GMAIL y luego yo mismo os daré de alta en TFTFCHCH para que podais publicar cositas que os apetezcan, como ahora Bego.

__________________

Qué tal el JAMES BLUNT?... que me ha copiado mi propia DECONSTRUCCIÓN: es un programita de fotografía que te deja tal que así... Si algún día lo encuentro, ya lo vereis en el Blog!!! Ya veis como quedan las fotos... a mi me mola, es bastante divertido el resultado.

Y POR SUPUESTO... A ESA LEGIÓN DE INCONDICIONALES QUE ENTRAN, PASAN, MIRAN Y ANIMAN... DURANTE EL CORTO PERIPLO DEL TUFARTUFACHACHI os lo habeis pasao bien... si os apetece seguir mis IDAS DE OLLA y mis PARANOIAS, seguiré publicándo (me pagan bastante mejor que vos) en:
http://www.compostelaesgrima.blogspot.com/

(aunque parece que me despido... no me extraña... (que lo parezca), pues para evitar el ALARMISMO, NO!!!: VOLVERÉ EN BREVE!!!!!!!!)... pueden estar tranquis los PATROCINADORES!

Hale... nos vemos!!!... a ver si mientras tanto nos va tocando esa quiniela que todos cubrimos con tanta ilusión y que el Oscar nos manda por MAIL tan eficientemente todas las semanas!!!! (ya me enteré que en su columna acertó 11: le jodió el barça, el español... cualquier día toca y el Oscar desaparece del mapa (con Mari??... más le vale!)

Intentaré el próximo día poner parte del resto de fotos que tengo que me pasaron Bego y Lelo, de LA PEÑA... para que no os quedeis sin verlas (...eramos tan jovenes!!!!).

Ahh!! y una ENTRADA de GHATOS WAPOS que tengo pendiente y que he estado recopilando pa aquel concurso con un claro vencedor por incomparecencia.... EN BREVE también!!!

___________________________

***TANTA EXPLICACIÓN ERA POR SI OS EXTRAÑABA NO VER MOVIMIENTO DE PI en el BLOG, pero bueno... como me he explicado bastante mal, aclarar que es un parón MOMENTÁNEO EN EL CICLO DE MIS ENTRADAS. Pronto estaré de nuevo por este sitio tan pintoresco!.

______________________

DÍA DE DEFUNTOS

DÍA DOS MORTOS EN MÉXICO

O ALTAR DOS MORTOS é unha parte fundamental na celebración do Día dos Mortos en México, xa que representa unha das principais e máis coñecidas tradicións da súa cultura popular. Mesmo, esta fermosa tradición está protexida pola UNESCO coma Patrimonio da Humanidade.

No patio interno da igrexa de Mixquic a xente do pobo coloca osos humanos non identificados atopados durante escavacións

A orixe desta celebración provén do mundo prehispánico como unha festividade das colleitas do outono, onde celebraban a abundancia dos dons da terra. Coa chegada dos españois e a fusión das tradicións católicas, esta celebración rexurdiu como Festa de Todos os Santos que se celebra o 1 de novembro, e o Día de Defuntos que se festexa o 2 de novembro. Nestes días os vivos aproveitanpara recordar e honrar aos seres queridos falecidos, quenes, segundo a lenda, teñen permiso nestes dous días para visitar ás súas familias.

A tradición máis coñecida é aquela que consiste elaborar os ALTARES DOS MORTOS onde son honrados os seres falecidos, recreando os seus gustos e praceres gozados en vida. A característica que fai única esta tradición é a certeza de que os mortos realmente regresan a este mundo a convivir cos seus familiares durante un día, departindo con eles, consolándoos e confortándoos pola súa perda.

Pero para que iso suceda é importante que se prepare o lugar onde se instala o altar cunha serie de elementos e simbolismos que darán a benvida ao falecido, e á vez, facilitarán a súa viaxe dende o máis alá.

Algúns elementos básicos que deben estar presentes nos altares, aínda que algúns mudan segundo a rexión do país e as ideoloxías e crenzas de quen o monten, son:

- o altar debe estar colocado nun lugar prominente da casa e pode facerse sobre unha repisa, consola, mesa ou chan. Pero é importante que este conte con niveis, que simbolizan os chanzos do purgatorio polos que debe pasar a ánima antes de chegar ao ceo.

- os niveis representan os estratos da existencia e poden separarse por medio de caixas de cartón ou ladrillos. Normalmente son tres niveis: o ceo, a terra e o inframundo; aínda que existen variantes.

- o altar debe estar rodeado na parte superior por un arco ou marco de carrizo adornado con flores, que simboliza a porta de entrada ao ceo.

- os catro elementos son representacións do vento (papel de china picado), o lume (cirios), a terra (as froitas,o pan ou as cinzas) e a auga (colocada nun pequeno vaso que cumpre outras funcións)

Papel picado adorna a entrada da escola Cristobal Colon. Este tipo de decoración é típico desta celebración.

- tampouco poden faltar os retratos dos defuntos, que se colocan na parte máis destacada do altar por ser os celebrados

- tamén se poden colocar imaxes das benditas ánimas do purgatorio para facilitar a saída do defunto se se atopase no purgatorio por terse portado mal

- acostúmase a situar unha pequena cruz de sal na base do altar, que representa a pureza das almas;ou unha cruz de cinza que o axudará a saír do purgatorio

- a auga ten unha gran importancia e posúe múltiples significados; un vaso de auga clara e fresca permitirá aos mortos refrescar os seus labios despois da viaxe desde o inframundo. Tamén reflicte a pureza das súas almas e o amor que por eles senten o deudo; é tamén o reflexo do ciclo continuo da rexeneración da vida e da morte, promesa de fertilidade.

- a tradicional flor de cempasúchitl é un dos elementos máis típicos dos altares, ademais de colocalas en ramos que adornan o recinto, cos seus pétalos delimítase o espazo do altar e faise un camiño que indicará a ruta aos mortos

- o inframundo é un espazo escuro e o camiño cara ao noso necesita dunha guía, para iso son as veladoras e os cirios son primordiais, prefírense as veladoras moradas (cor do loito na liturxia católica) ou brancas. Hai quen coloca no centro do altar catro cirios que indican os catro puntos cardinais. Acostúmase tamén a poñer unha veladora fronte aos retratos dos defuntos ( unha por cada foto)

- as caveiras de azucre son outro elemento básico nos altares dos mortos. Colócanse, xeralmente, xunto con outros adornos de cores. As “calaveritas” representan aos vivos e recordan de forma festiva o irremediable da morte.

- o pan representa a xenerosidade do anfitrión e a xenerosidade da terra mesma. Normalmente utilízase o pan de morto, aínda que se pode decorar con outro tipo de pans.

- moitas persoas acostuman a colocar tequila, un vaso de pulque, unha copa de mezcal ou unha botella da bebida alcohólica favorita do defunto, que indica ao morto que hai unha celebración no seu honor

- un pequeno braseiro con copal purifica o ambiente para recibir aos falecidos

- colocar a comida que era do agrado do falecido e un dos costumes máis íntimos e persoais deste festexo, e recibe o nome de “o convite”. A comida non é só para a alma do visitante senón tamén para os vivos. É costume preparar os pratiños con especial alegría e máis condimentados do normal para que os mortos poidan desfrutar da súa esencia. A comida colócase no segundo nivel do altar (no da terra)

- pódense colocar no altar prendas de vestir, artigos persoais e instrumentos de traballo propiedade dos defuntos; así como as súas lecturas favoritas, música, cigarros, e todo aquilo que amaban en vidaos adornos son moi importantes e neste punto no existen regras, xa que a arte popular mexicano produce unha interminable colección de adornos relacionados coa festividade de mortos, que varían segundo a rexión do país. Pódense atopar desde miniaturas con cadros de enterros, velorios ou cemiterios, ata figuras que representan escenas da vida cotiá con esqueletos coma personaxes

Coñecidas "Calaveras" en todo México, as rimas populares buscan, a través de frases curtas, chamar á burla a eses vivos que desesperan. Esta é unha tradición moi antiga mexicana propia do Día de Mortos. Un exemplo desas "calaveras" son:

-Cuando estés muerto, todos dirán que fuiste bueno.

-¡Cuánto me gusta lo negro, aunque me espante el difunto!

- Al diablo la muerte, mientras la vida nos dure.

- Mala yerba nunca muere . . . y si muere, ni hace falta.

- Mujeres juntas, sólo difuntas.

- No es mala la muerte cuando se lleva a quien debe.

- Piojos que en España mueren, en México resucitan.

CENA NIÑOS!!!

HA SALIDO LA CONVOCATORIA PAL "PARTIDO" por el MISTER... FREDY:

Ya está todo arreglado para la cena.

Ahora hay que avisar a la gente, del lugar, y la hora de la cena.
La alineación final, será de estos doce:
TITULARES: Fonso, Lelo, Lema, Pitu, Oxkar, Ovidio, Poti, Pabloko, Boni, y Pi.
SUPLENTE: Clot.
COACH-MISTER-ADESTRADOR-ENTRENADOR: Fredy.

Groarrrrrrrrrrr... me lo voy a comer todooooooooooooo!!!

El menú:
1-Táboa especial petiscos
2-Empanada
3-Pementos do piquillo
4-Revolto salmón/gambas/cogumelos...
5-xamón asado
Pan,postres(variados)café e chupitos, e as bebidas respectivas.

Eu pedinlle Mencía.
(Pi***: Supoño que haberá tamén BIRRA, senón vou ter que star facendo KALIMOTXO toda a noite co mencía ese!!)




Je, je... bebidas respectivas: ahí OXKHAR, FONTXO, LELO e FREDY...
facendo os cócteles MOLOTOV


gbrrrrrrggroarg.......... pois eu voume beber ata a auga das plantas!!!

Quedei cos do Petiscos esa fecha e hora:
Sábado, 10-11-2007 as 21:45 horas

__________________________

Parece ser que va a ser una COMIDA PANTAGRUÉLICA (***)... así que vengan ustedes limpitos (es menester!), y sobre todo cagaditos y hasta vomitaditos por aquello de hacer sitio!!!!

(***) Gargantúa y Pantagruel son un conjunto de cinco novelas escritas en el siglo XVI por François Rabelais, en francés. Es la historia de dos gigantes, un padre (Gargantúa) y su hijo (Pantagruel) y sus aventuras, escritas de forma satírica, entretenida y extravagante. Hay gran crudeza, y mucho humor escatológico, además de una buena dosis de violencia. Largas listas de insultos vulgares llenan varios capítulos. Según tengo entendido el comer, el beber y el pasarse era cuestión cotidiana....

El dibu es un GARGANTÚA, dibujado por el ARTISTA francés GUSTAVO DORÉ.
________________________

OS GALEGOS POR FIN TEÑEN RETRANCA!!!

A RETRANCA CHEGA AOS QUIOSCOS !!!

Preséntase Retranca, unha revista que aposta por recuperar o humor galego co lema "lerasnos de morto se non nos les de vivo". O acto desenvolverase no Café Moderno da Fundación Caixa Galicia (Pza de San Xosé, Pontevedra) o vindeiro 31 de outubro ás 20h.


A partir deste mes de novembro os galegos teremos unha cita mensual co sorriso nos nosos quioscos. O Café Moderno de Caixa Galicia, en Pontevedra, acolle o vindeiro día 31 de outubro ás oito da tarde (noite se Samaín) a presentación de Retranca.

Esta nova revista chega ao mercado disposta a recuperar a longa tradición humorística galega e conta coa Santa Compaña coma Mascota, baixo o lema "Lerasnos de morto se non nos les de vivo". O feísmo é o tema principal do primeiro número desta publicación, que agasalla os lectores cunha foto do rei "que espertará as paixóns máis ardentes", advirte o envoltorio. A proposta chegará a primeira semana de novembro ao público a través dos quioscos de todo o país, cunha distribución de 8.000 exemplares que se venderán a un prezo de 2,20 euros cada un.

A Kiko da Silva, director e promotor do proxecto, súmanse nestas páxinas auténticas estrelas como son as firmas de Manuel Rivas e Miguelanxo Prado. Canda eles, autores xa coñecidos dos xornais galegos coma Xaquín Marín, Pinto e Chinto, Kohell, Leandro, Luís Davila ou Andrés Meixide. Alberto Guitián, Jacobo Fernández ou os colectivos Pestinho+1 e Reizentolo, entre outros son algúns dos colaboradores galaicos do proxecto. Desde fóra do país achegan a súa ollada os coñecidos Idígoras & Pachi ou Mel, coñecidos polas súas colaboracións en El Mundo ou El Jueves. Boa parte destes autores participarán no evento de presentación.

A iniciativa parte do humorista gráfico e ilustrador Kiko da Silva, e quere ocupar un espazo ata agora descoidado nas bancadas. "Hoxe en día non hai ningunha publicación dedicada a nos facer rir de nós mesmos en Galicia", explica, "e coa tradición de humor que temos, con nomes coma Castelao, Fernández Flórez, Julio Camba, Siro ou Pepe Carreiro non é de crer que non haxa público". Da Silva xa leva anos a traballar no campo da edición co proxecto BD Banda revista de cómic que verá en breve o seu segundo número e que xa foi galardoada en diferentes eventos dedicados á novena arte.

Non faltedes a presentación o vindeiro 31 de outubro ás 20 h. no Café Moderno da Fundación Caixa Galicia (Pza de San Xosé, Pontevedra)... Haberá humor, música e pinchiños!!!

Agardámovos... a todos/as porque xa sabedes...
LERASNOS DE MORTO SE NON NON LES DE VIVO!!!

O SAMAÍN (a noite do 31 de outubro)

Eu estou fartiño de tanto PAPAOSTIASNOEL, HALLOWEEEN, IRAK... e demáis americanadas que nos fan creer coma nosas... O carallo: aquí de Halloweeeeen, NEIN; PapaNoel, NIET: Reis Magos; Irak NON!

PEACE&LOVE.

(Samhain en gaélico) es una festividad de origen celta que se ha ido popularizando también en América Latina y que tiene orígenes muy antiguos. Hace 3000 años en los pueblos celtas de Europa, en España: Galicia, y algunas zonas de Asturias, (más bien relacionado con el mito de la Güestia), Irlanda y en distintas zonas de Gran Bretaña los habitantes de esos lugares esperaban el Nuevo Año que para ellos se iniciaba con el tiempo del cambio de estación, de la cosecha y los misterios entre la vida y la muerte.

Los celtas creían que en esa noche la ventana que separaba el mundo de los vivos y el de los muertos desaparecía y que la víspera de Samain – que así llamaban a esa fecha- las almas de los muertos regresaban a visitar hogares terrenales. Para mantener a estos espíritus contentos y alejar los malos de sus hogares los celtas dejaban comida o dulces fuera de sus hogares, una tradición que se convirtió en lo que hoy hacen los niños yendo de casa en casa pidiendo dulces.

Después de que los romanos conquistaran a los celtas, estos influenciaronel mundo céltico con sus festivales a la diosa romana de la cosecha, Pomona; y más adelante con la llegada del cristianismo. Los cristianos consideraban que los celtas adoraban al diablo, aunque el diablo nunca existió en la religión céltica. En aquella época se determinó que la manera de convertir a los celtas al cristianismo era adoptando el festival de los celtas y convertirlo en uno cristiano. Así el primero de Samain se convirtió en el día de Todos los Santos de donde deriva el nombre de Halloween en inglés.

El resurgimiento del Samain se lo debemos al profesor Rafael López Loureiro, que ha trabajado para que la villa de Cedeira sea conocida por esta celebración la decana en Galicia de todas las que han aparecido a raíz de esta valiente iniciativa. La celebración del Samain en Galicia nunca se había perdido del todo, con lo cual debemos considerarla como una celebración pagana y ancestral, al contrario que Halloween, que sería una celebración importada y modificada en Norteamérica para convertirse en una celebración urbana. Esta es una festividad que pervive, casi sin ayudas oficiales y que depende mayormente, más de la voluntad de las buenas gentes de la villa de Cedeira, que de otras instancias superiores.

A LENDA DA CABAZA

Hai moito tempo, nunha pequena vila irlandesa había un monxe chamado Jack que se cría moi astuto, tanto que ata fixo un pacto co demo. O pacto consistía en que o demo non o deixaría ir ao inferno se Jack facía o mal na terra. E así foi. Pero Jack era mortal, e como a todos os mortais lle chegou a súa hora. No ceo non o deixaron entrar e claro, no inferno o demo cumpriu a súa parte e non o deixou pasar, pero deu a Jack unha peculiar lanterna en compensación por todo o malo causado. Esta lanterna consistía nun nabo oco cun carbor que estaría incandescente por sempre. E desde entón cóntase que Jack vaga polo mundo coa lanterna en busca dun lugar onde descansar

(JACK O´LANTERN ou JACK OF THE LANTERN).
Existe outra variante da lenda en que Jack que conta como lle gastou unha broma ao demo: fíxolle rubir por unha árbore seca e quedou encerrado no seu tronco.

A cambio da súa liberdade o demo tería que o deixar de tentar coa bebida. O demo en vinganza pola broma, non o deixou entrar e castigouno a vagar eternamente por aí coa súa lanterna.
Existe tamén a lenda que se recorta a cabaza en forma de monstro e se acende unha vela dentro para que Jack no se achegue ás casas.

Pues eso, espero haber colaborado a desmitificar un poco más esa tradición tan yanki del Halloween.

Valeeeeeeeeeee, Halloween... ASÍ SÍ QUE ME APUNTO!!!

Texto: De Wikipedia, la enciclopedia libre